زلف پریشان

زلف پریشان

به نام آنهایی که دوستشان داریم ونمی دانند,وآنهایی که دوستمان دارندونمی دانیم

میری که با فکر تو تنها شم...

آنگاه که اشک در چشمانم پر شد و کافي بود پلک بزنم تا روي گونه هايم بلغزد...

آنگاه که تنها نشاني هاي بودنت را گم کردم،آنگاه که از بودن من خسته شدي...

آنقدر کوچک شدم که ديگر هيچ کس مرا نديد،من رفتم و خود را به تنهايي سپردم...

و تو در دنيايي قدم گذاشتي که هيچ کس نشاني آن را نداشت...

بگيد بباره بارون، دلم هواشو كرده .بگين تموم شدم من، بگين كه برنگرده.

بهش بگين شكستم، بهش بگين بريدم. نه اون به من رسيدو نه من به اون رسيدم.

برهنه زير بارون، خراب و درب داغون. از آدما فراري،از عاشقا گريزون.

بذار كسي نبينه غرور گريه هامو، بذار كسي نفهمه غم تو خنده هامو.

يه داغ سخت سختم، يه باغ بي درختم. تنم داره ميلرزه، تو اين هواي هرزه.

گاهي نداشتن دل به داشتنش مي ارزه...